ก็ปกติฉันก็เป็นคนร่าเริง
เป็นคนเพลิดเพลินไปวันวัน
จะถามอะไรก็ได้มันไม่ยากเกิน
กับสิ่งที่เจอในทุกวัน
แต่เมื่อบางคนมาทักฉันก็เริ่มแปลก
สถานการณ์เริ่มแบกไม่ไหว
แค่ฉันนั้นเห็นเธอ ฉันก็ทำอะไรไม่ถูก
ถ้าหากว่าเธอยังอยู่ตรงนี้
แค่ขออย่าเข้ามา หันกลับไปเธอไม่ต้องดู
เธอเหมือนกำลังควบคุมความคิด
คงเป็นเวลาเพื่อเรียนรู้เรื่องบางอย่าง
ของที่นั่งริมหน้าต่างของสองคน
แต่ฉันยังคงไม่พร้อมจะรับความรู้สึกไหว
ช่วยพาออกไปสักทีได้ไหม
แค่ฉันนั้นเห็นเธอ ฉันก็ทำอะไรไม่ถูก
ถ้าหากว่าเธอยังอยู่ตรงนี้
แค่ขออย่าเข้ามา หันกลับไปเธอไม่ต้องดู
เธอเหมือนกำลังควบคุมความคิด
เพราะฉันยิ่งเห็นเธอ ฉันยิ่งทำอะไรไม่ถูก
ถ้าหากว่าเธอยังอยู่ตรงนี้
ได้ไหมอย่าเข้ามา หันกลับไปเธอไม่ต้องดู
เธอเหมือนกำลังควบคุมความคิด